ما وجام جهانی...............

با سلام ..............
چقدر خوب است که تماشاچی هستیم .. وقتی تیم هایی مثل کره جنوبی وفرانسه و .....در جام جانی حرفی برای گفتن ندارند ...وای به حال ما با این بازیکن های پولکی والکی و قلقلکی و
پفک نمکی و
و ایضا مربیان و تیم های آنچنانی .......
.....

حقیقت محض

.
(حقیقت محض- پخش شده توسط شبکه 2 در مورخه 21/3/89)
فیلم فوق در مورد افشای حقیقت در سیستم امریکایی داستان پردازی میکند یا به نوعی پشت پرده دخالتهای امریکا را در بخش امریکای لاتین و قدرت نامحدود کاخ سفید و سازمانهای امنیتی در این قاره را برملا میکند ...............



[ edit ] Plot [
Nothing But the Truth (2008 film)
http://en.wikipedia.org/wiki/Nothing_But_the_Truth_(2008_film)
Jump to: navigation, search
Nothing But The Truth


Directed by
Rod Lurie
Produced by
Rod LurieBob YariMarc Frydman
Written by
Rod Lurie
Starring
Kate BeckinsaleMatt DillonVera FarmigaDavid SchwimmerAngela BassettPreston BaileyNoah WyleAlan Alda
Music by
Larry Groupé
Cinematography
Alik Sakharov
Editing by
Sarah Boyd
Studio
Yari Film Group
Running time
108 minutes
Country
United States
Language
English
Nothing But The Truth is a 2008 American drama film written and directed by Rod Lurie. According to comments made by Lurie in The Truth Hurts, a bonus feature on the DVD release, his inspiration for the screenplay was the case of journalist Judith Miller, who in July 2005 was jailed for contempt of court for refusing to testify before a federal grand jury investigating a leak naming Valerie Plame as a covert CIA operative, but this was merely a starting point for what is primarily a fictional story. In an April 2009 interview, Lurie stressed, "I should say that the film is about neither of these women although certainly their stories as reported in the press went in to the creation of their characters and the situation they find themselves in." [1]
The film premiered at the Toronto International Film Festival on September 8, 2008. It was scheduled to open in New York City and Los Angeles on December 19, but because distributor Yari Film Group Releasing filed for Chapter 11 protection, it never was given a theatrical release. [1]
Contents
[hide]
1 Plot
2 Production
3 Cast
4 Critical reception
5 DVD release
6 References
7 External links
[edit] Plot
Rachel Armstrong (Kate Beckinsale) is an ambitious reporter for the Capital Sun-Times. When she discovers fellow soccer mom Erica Van Doren (Vera Farmiga) is working as a covert operative for the CIA and recently returned from Venezuela, where she was investigating an assassination attempt on the President of the United States, she confronts her and requests confirmation. Erica refuses to cooperate, but Rachel has no doubts about the veracity of the report, and her story becomes front-page news with the support of editor Bonnie Benjamin (Angela Bassett) and Avril Aaronson (Noah Wyle), who serves as the newspaper's legal counselor.
Because revealing a covert operative's identity is a treasonous offence and the individual who leaked the information to Rachel is a potential threat to national security, special Federal prosecutor Patton Dubois (Matt Dillon) convenes a grand jury and demands to know who her source is, information she refuses to divulge. High profile attorney Alan Burnside (Alan Alda), hired by the newspaper to defend Rachel, is certain his personal friendship with Judge Hall will facilitate matters and is shocked when his client is jailed for contempt of court. Days become weeks, and then months, but Rachel steadfastly defends the principle of confidentiality, a position that eventually estranges her husband Ray (David Schwimmer), alienates her young son Timmy (Preston Bailey), and costs her embattled newspaper hundreds of thousands of dollars in fines and legal fees. She is stricken when a member of an extremist right-wing group assassinates Van Doren in her own driveway, as he perceives Van Doren's report on Venezuela's innocence to be unpatriotic, but she remains silent. Burnside even argues her case before the Supreme Court, but they decide against him 5-4, citing the overriding concern of national security.
Eventually Judge Hall decides to release her from jail, as he is convinced she will never divulge her source and therefore cannot be pressured through continued incarceration. On the day she is released, Dubois has the U.S. Marshals arrest her for obstruction of justice and convinces her to take a deal for a shortened sentence rather than go to trial, where he will paint her. She agrees to two years in prison, with the possibility of early parole for good behavior. As she is taken to the facility, she reminisces about her source: Van Doren's daughter, who revealed to her on a school field trip that her mother worked for the government and recently went to Venezuela on "business."
[edit] Production
Attorney Floyd Abrams had argued for The New York Times and Judith Miller in the grand jury investigation of her report about Valerie Plame, and he was hired as a consultant on the film by screenwriter/director Rod Lurie, who was so impressed with his demeanor he cast Abrams as Judge Hall.
The film was shot on location in Memphis, Tennessee.
[edit] Cast
Kate Beckinsale: Rachel Armstrong
Matt Dillon: Patton Dubois
Alan Alda: Alan Burnside
Vera Farmiga: Erica Van Doren
Angela Bassett: Bonnie Benjamin
David Schwimmer: Ray Armstrong
Noah Wyle: Avril Aaronson
Floyd Abrams: Judge Hall
Preston Bailey: Timmy Armstrong
[edit] Critical reception
Although the film never officially opened, several critics who had seen it in advance screenings nonetheless published their reviews. Manohla Dargis of the New York Times thought the "confusing film . . . mixes familiar plot points . . . with some grievous nonsense, most of which involves the two women’s irritatingly distracting home lives . . . That’s too bad for all sorts of reasons, including this one: when not cooing inanities at pipsqueaks, the actresses are pretty good, both together and individually. There’s pleasure in watching them go manolo a manolo against each other, particularly Ms. Farmiga, who fills out her size 0 with macho swagger. Despite a shaky start, Ms. Beckinsale does eventually look the part of the harassed and haggard heroine, if largely by not wearing any eye makeup." [2]
In the Los Angeles Times, Sam Adams observed the film "isn't ripped from the headlines so much as it's pasted together like a ransom note, using scraps so small their origins are indiscernible. The obvious inspiration for the story of a newspaper reporter who is jailed for refusing to reveal her sources is the Valerie Plame affair, and for a while the details match up . . . But from there, Lurie spins off into invention like a Law & Order writer on deadline, scrambling the issues so thoroughly it's no longer clear what, if anything, the movie is meant to address." [3]
Peter Travers of Rolling Stone rated the film three out of four stars and commented, "Lurie is expert at springing surprises and getting the best out of a first-rate cast. Beckinsale excels at finding the chinks in Rachel's armor. Farmiga goes so deep into her character you can feel her nerve endings. And Alda is simply superb as a lawyer whose peacock vanity about his designer wardrobe hardly prepares you for his moving argument for principles before the Supreme Court. Lurie also convinced Floyd Abrams, who represented Miller in court, to play the trial judge, and the canny counselor steals every scene he's in. Nothing But the Truth is currently in distribution hell, which means you might have to seek it out. It's worth the trouble. Lurie has crafted a different kind of thriller, one with a mind and a heart." [4]
Writing for the online Slant Magazine, Jay Antani stated, "The film easily could have gotten saddled with liberal polemics and pedestrian plot twists, but Lurie's focus is on lean, intelligent storytelling while keeping his righteous anger worked seamlessly into plotting and character development. Sarah Boyd's superb editing keeps apace with the taut, compelling script, and the performers are no slouches either. After years shunting between various genre vehicles, Beckinsale proves her chops as a serious dramatic actress. Dillon and Alda are dependably strong, while Bassett, Wyle, Farmiga, and Schwimmer provide sharp support. All combine to create a worthy political thriller whose good intentions don't spoil the pleasures of a good yarn well told." [5]
Stephen Garrett of Time Out New York thought the film was "both exhilarating and frustrating" because "So few movies dare to tackle intelligent, provocative, socially relevant topics in a mature framework that doesn’t condescend. But there’s a halfway point when the rush of watching the inner machinations of power players turns into the listless predictability of a TV courtroom drama, crossed with the voyeurism of a mild grindhouse prison movie." [6]
In reviewing the DVD release, Roger Ebert of the Chicago Sun-Times awarded it 3½ out of four stars and called it "a finely-crafted film of people and ideas, of the sort more common before the movie mainstream became a sausage factory. It respects the intelligence of the audience, it contains real drama, it earns its suspense, and it has a point to make." [7]
[edit] DVD release
Sony Pictures Home Entertainment released the film on DVD on April 28, 2009. It is in anamorphic widescreen format with an English audio track and subtitles. Bonus features include commentary with screenwriter/director Rod Lurie and producer Marc Frydman, The Truth Hurts: The Making of Nothing But the Truth, and eight deleted scenes.
[edit] References
^ a b Interview with Rod Lurie, April 29, 2009
^ New York Times review
^ Los Angeles Times review
^ Rolling Stone review
^ Slant Magazine review
^ Time Out New York review
^ Chicago Sun-Times review
[edit] External links
Official website
Nothing But the Truth (2008 film) at the Internet Movie Database
[hide]
v • d • eFilms directed by Rod Lurie



1990s
Deterrence (1999)


2000s
The Contender (2000) · The Last Castle (2001) · Resurrecting the Champ (2007) · Nothing But the Truth (2008)


2010s
Straw Dogs (2011)
Retrieved from "http://en.wikipedia.org/wiki/Nothing_But_the_Truth_(2008_film)"
Categories: American films English-language films 2008 films 2000s drama films American political drama films Films based on actual events Films set in Washington, D.C. Films shot in Tennessee American political thriller films

روزان وشبی که بود؟و بسیار گذشت ...
در سایه دوست با طب و تاب گذشت...
گفتند که آسمان ما گاهی نیست ...
درسایه دوست باید از دوست گذشت

فروپاشی اخلاقی مقذمه فروپاشی اجتماعی

این روزهاآنقدر خبر طلاق، اعتیاد، قتل، تجاوزبه

عنف، کلاهبرداری و ... را می شنویم
که شاید بخواهیم سرمان را بکنیم در اینترنت و خیال کنیم همه ایران احتمالا فقط آن مشکلات جزئی است. پیش خودم می گویم در گذشته این خبرها فقط در صفحه حوادث روزنامه بود و «با شما مشورت می کنم» زن روز. حالا مدام باید بشنوی که برای دوستان و نزدیکانت این اتفاقها افتاده. چقدر تلخی به زندگی هامان نزدیک شده. برای کسانی که در بطن این ماجراها بوده اند شاید این تغییرات چندان وحشتناک نباشد یا به چشم نیاید. یاد لحظه هایی می افتم که فرزند دوستان یا بستگانم بعد از مدتی دیده ام و از مشاهده بزرگ شدنش تعجب کرده ام و آنها گفته اند نه؟ بزرگ شده است؟ تغییر کرده است؟ با هر که از حیرت و تاسفم از این چیزها حرف می زنم می گوید ای بابا ما دیگر عادت کرده ایم.
چه دردناک است که آدمها به چنین اتفاق هایی عادت کنند
حالا کاش فقط شنیدن خبر بود. کافیست پایت را بیرون بگذاری و ببینی در خیابانها و خانه ها چه می گذرد. این روزها فقط از خودم می پرسم چرا مردم اینطوری شده اند؟ چرا اینقدر بداخلاق و تلخ و عصبانی اند؟ چرا همه با هم دعوا دارند؟ چرا به نظر می رسد از نظر روانی مشکل دارند؟ چرا همه فقط به فکر خودشانند و ذره ای به دیگری رحم نمی کنند و عطوفت ندارند؟ ماشینها در جاده به هم چسبیده اند و هیچ کس راه به آن یکی نمی دهد. من خودم راه پیدا کنم و ماشینم را در ببرم آن یکی به درک. اصلا به این نتیجه رسیده ام که فرهنگ «گور-بابای-دیگری» به شدت در جامعه رواج یافته است. رفتارها آنقدر زننده اند که دقیقا آدم را یاد همین واژگان می اندازند.
مهم من هستم. نهایتش من و خانواده ام. من خوش باشم، راحت باشم، ماشینم و خانه ام و موکتی که انداخته ام روی زمین تمیز باشد به درک که آشغالم را توی کوچه می اندازم یا در جنگل یا خیابان. کسی به دختر و خواهر و مادر من متلک نگوید و اذیتشان نکند به درک که یکی دارد زیر آزار و اذیتهای من یا کس دیگر بال بال می زند. من ساعت سه نصفه شب دستم را بگذارم روی بوق که همراهم عجله کند و بیاید، گور بابای جماعتی خوابیده اند. من تقلب کنم، کلاهبرداری کنم، رشوه بگیرم و بدهم و کار خودم را راه بیاندازم به درک اسفل السافلین که اینها جرم است و تجاوز به حق دیگری
تلویزیون را که روشن می کنی، سریالهای به قول خودشان طنز؟؟؟ پر است از دعوا و فحش. علنا فحش. به ضرب این دو می خواهند مردم را بخندانند. مردمی که به تماشای دعوا و فحش عادت کنند و خنده شان بگیرد چگونه متوجه قباحت این چیزها باشند. سالهای قبل که سریالها را با خانواده ام نگاه می کردم همه با هم اعتراض می کردیم که چرا این همه بد وبیراه؟ این بار فقط من بودم که تعجب می کردم. سردرد می گیری از بس سر هم داد می کشند. فحش و دعوا به وفور هست اما دو تا موسیقی شاد را باید با دقت بگردی و صبر و استواری به خرج دهی تا از تلویزیون بشنوی. این است پیام رسانه ما. شاد بودن عیب دارد اما فحش و دعوا نه. چهره ها افسرده اند. لبخند روی لبها نمی بینی. اگر هم ببینی انگار غمی پشتش نهفته است.
.
میهمانی که می روی همین که وارد خانه می شوی
حس می کنی وارد موزه یا کاخ شده ای.
؟؟؟؟؟مبلها و فرشها و پرده هایی
که نظیرش را تا کنون در منازل ندیده بودم.
لباسها و طلا و جواهر ها و آرایشها همه چشم خیره کننده. همه اش ظاهر و تظاهر. می نشینی صحبت کنی. همه اش فضولی در کار این و آن. نمی دانم زندگی خصوصی دیگری چه جذابیتی برای این ملت دارد. باردار نشدن فلانی و دکتر نرفتنش. ازدواج پسر فلانی با دختری که مطلوب خانواده اش نبوده و طرد شدنش. حالا کاش فقط فضولی بود. جماعتی هستند که انگار نمی توانند طعن و نیش و کنایه را در کلامشان نگنجانند. آخر چه لذتی می بری که دیگری را بجزانی. ادبش کنی. دیده که من نخ دندان در حضور او به دندان کشیده ام که از بستگان نزدیک است.
چند دقیقه بعد نخ دندانی برمی دارد و زل می زند به من و می گوید درست نیست جلوی دیگران نخ دندان بکشم. هزار حرکت و حرف نادرست دارد و بی ادبی نیست. اما باید درس ادب را به تو بدهد. گاهی می گویم انگار مردم مسابقه نیش و طعنه زدن گذاشته اند با هم. بی ادبی کردن. توهین کردن. انگار هر که بیشتر بتواند آن یکی را خرد کند زرنگتر است. انگار دل مردم پر است از عصبانیت از این و آن. از کینه. از نفرت. از سوءظن. خانواده ام مرتب بهم تذکر می دهند این را که گفتی او می رود و همچین برداشتی می کند ها. فلان چیز را نگویی، تو با حسن نیت می گویی، او می رود هزار تا برداشت دیگر می کند و هزارتای دیگر رویش می گذارد و برای دیگران تعریف می کندها. و من با دهانی باز نگاهشان می کنم و از ماجراهایی که خودشان تعریف می کنند متوجه می شوم که بی راه نمی گویند و آدمها چه قدرت تفسیر خارق العاده ای دارند. که همین حرف ساده تو چگونه می تواند محل بدگمانی شود و چه کارها که دستت بدهد و چه کدورتهایی که از سر همین ها پیش نیامده. آخر چرا باید حرفی را که می شود تعبیر خوب کرد بد برداشت کرد. لابد بس که بدی دیده ایم. پر شده ایم از بدگمانی و بی اعتمادی
.
با دوستی که چند سالی در چین دانشجو بوده و به تازگی برگشته صحبت می کردیم و می گفت خوب درکت می کنم. تا آدم از این محیط خارج نشود نمی تواند بخوبی درک کند چه در کشورش می گذرد. می گفت من حس می کنم در این بیست سال اخیر بعضی از مردم «هار» شده اند. همه به جان هم افتاده اند. چندسال پیش اگر از هر ده مغازه دو تا سرت کلاه می گذاشتند الان حس می کنی هر ده تا می خواهند سرت کلاه بگذارند. می گفت من هم هفته های اول برگشتنم افسردگی گرفته بودم
همه جای شهر پر است از پیامهایی خطاب به مسافرین که عزیزان! اخلاق خوش و روی باز از ملزومات سفر است و غیره. آخر به کدام دلخوشی روی خوش داشته باشد؟ آدمهای خوش اخلاق می بیند؟ با دوست مروت و با دشمن مدارا می بیند؟ مهربانی و اخلاق می بیند؟ امکانات مسافرتی خوبی برایش هست؟ همه اش حرف و فقط حرف.
همه اش موعظه. کتابها و رسانه هامان پر است از حرفهای قشنگ. مهربان باشیم، لبخند بزنیم، دوست بداریم.
آدمی با خواندن و شنیدن مهربان و انسان دوست و با اخلاق نمی شود.
آدمی تا مزه مهربانی و لبخند و نوع دوستی در جانش ننشیند
و ملکه ذهنش نشود نه تنها صاحب این فضایل نمی شود،
که حتی تمایلی به کسب آنها ندارد. اینها هم با حرف و نوشته حاصل نمی شوند.
در محیطی که تو را هل می دهد به سمت بداخلاقی و عصبانیت و بدگمانی
و بی اعتمادی، مروت و مدارا و لبخند و خوش اخلاقی کیلویی چند
نشسته ام و از خودم می پرسم آخر چرا؟ دارم، فرضیه هایی برای جواب دارم. اما از سر درد فقط دلم می خواهد بپرسم «آخر چرا». درست است که همه اینطور نیستند اما آنقدر تعداد آدمهای متفاوت کم است که چندان به نظر نمی آید. می دانم که عده ای می گویند سیاهنمایی می کنی. اما یکی بیاید سپیدنمایی کند و به من بگوید در رفتار مردم ما به طور کلی و در سطح وسیع در طی ده های اخیر چه پیشرفتی حاصل شده؟ چرا سهم ما از زندگی شده است دروغ و ریا و تظاهر و کینه و نفرت و دزدی و بی رحمی و کلاهبرداری و بقیه بی اخلاقی ها و بداخلاقی ها؟ چه شد آن فرهنگ و تمدنی که باعث افتخار همه ماست اما ذره ای در احیای ارزشهایش تلاش نمی کنیم؟ چرا مهربانی و گذشت و نوع دوستی و انسانیت می رود که به تاریخ و کتابها و حافظه ها بپیوندد؟ رد این همه زخم چگونه قرار است از تن اخلاق و ارزشها پاک بشود؟
من فکر می کنم همین طوری پیش برود جانی برای نفس کشیدن باقی نمی ماند
چه رسد به ساخت ایران ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
به نقل از http://weblogvar.persianblog.ir
با اندکی تصرف و تغییر